ساده و نا خواسته رفتیم پیش

منو ببخشین اگه بد بودم!!!

مخصوصا تو!!!

ز سنگ از ما تندیس ساختند همانا ما ز گل تندیس

 بودیم!!!

واژه عشق در پرتو خورشید نجات دیدم

خلوت اتاق ، ناله ی قلم و کاغذ پاره ای که صدای تمنایش بگوش می رسد ، دل ما را رمیده ی نوشتن می کند

گر چه می داند او که نوشتن من بهانه است اما شاید این بهانه را دوست دارد.

صدای سوزه باد چون ملودی زردی از تنگنای پنجره ، پاییز را به یادم می اندازد. وای که چقدر پاییز عطر عجیبی دارد.چه تنهایی قشنگی...وقتی گامهایت را روی فرش سرخ طبیعت می گذاری چه آرامشی!!! شبها هنگام وقتی باران خود را مستانه به هر طرف می کوبد حس می کنم که آسمان در آغوش زمین آرام گرفته چون لیلی در آغوش مجنون...

و امــان...و امـــان...و امان از روزهای ابری توی کلاس مدرسه و نگاه های منتظر به گذشت یک از میان سه و نیم.

انــــــــگار ناقوس مدرسه آن گربه وحشیی است که بچه ها را چون کبوترهای امامزاده از مدرسه به پرواز در می آورد و چه پرواز زیبایی...

امروز تولد یک سالگی وبلاگم است

همین...

به نام یکتا شایسته نام تنها

به نام نام بی نیاز او

به نام او که گوهر هر کلامیست

می نویسم در گرمای تابستان از سرمای دوستی ها

می نویسم از بازی زندگی

می نویسم از تپش ثانیه ها روی کالبد زمان

می نویسم...

دلم دستهایم را رقصان کرده است اما چه فایده که رقص دستانم روی کاغذ سودی نمی برد.نه انقلاب دل می کند و نه تازگی فکر می دهد.

می خواهم نوشته هایم را بسوزانم در آتش قلبم چون فکر می کنم شایسته این مکتب عرفانی نیستم.شاید هم نیستم و در اوهام خودم فکر می کنم هستم.آخر من فرزند همان پدری ام که به جرم خوردن آن سیب تبیعید به زمان و محکوم به محدودیت شد.

روزقلم روبه دوست خوبم وتمام نویسنده ها تبریک می گم!!!

این هم آدرس دوست خوبم

http://khalvate-ghalam.blogfa.com

نمی دانیم که خزان لباس شهرت را می گیرد و دلقی کهنه می دهد ما را تا شاید آن را ساتر تن و محافظ جان کنیم؟؟؟

خبر ز زمستان نداریم و گر نه مغرور نبودیم

                                                                                   29/12/86

به نام او که خورشید را طلوعی ، بهار را شکوهی و هر موجودی را وجودیست.

کنج تنهایی دل از انقلاب سبز می نویسم...بنگر نقاش طبیعت را که چگونه سرخی را از لاله می جوشاند، سیاهی را ز عالم در دل بنفشه داغ می کند و سبزی را تن افزاری بر اقاقیا و چنار می پوشاند.

گل می شکفد و بلبل را نواییست ز بهر بهار... اما من را کجاست سپاسی ؟؟؟

من که اسیر و مست باده عشق زمینیم نبینم که معشوقی در فرا سوی عالم جشنی به پا کرده.

معبودا بده ما را دیده تا نا دیده نرویم

یا مولا بخشنده تر از تو ندیدم گر دادی ز رحمت دیده ای ببخش ما سرمه ای تا نهانیم بر دیدگان  

روح خواهد تا پر کشد با بال ها                      من زده اندر زمین چنگال ها